Εκτίμηση των «Αιρετικών Ιδεών» για το αποτέλεσμα των εκλογών

Επιχειρήθηκε και θα επιχειρηθεί η παλινόρθωση του δικομματισμού με νέους όρους, παρ’ ότι στην διάρκεια της κρίσης δέχτηκε συντριπτικό χτύπημα. Το περίπου 60% των δύο πρώτων είναι ενδεικτικό αλλά όχι ικανό να εδραιώσει τον δικομματισμό.

Η πλειοψηφία των εκλογέων επέλεξε συνειδητά πολιτική αλλαγή, όχι με γνώμονα τις καλύτερες μέρες, αλλά γιατί η προηγούμενη πίστη του γι’ αυτήν προδόθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Η τιμωρητική διάθεση είναι κυρίαρχη.

Αποδείχθηκε ακόμη μια φορά, ότι η ψήφος αδυνατεί να ξεφύγει από αυτά που της προσφέρει το σύστημα. Το «there is not alternative» και το οποίο μεγαλούργησε και εδραιώθηκε επί Συριζα, δολοφονεί την δυνατότητα του απολύτως χρήσιμου «I am thinking out of the box»

Η καυτή πατάτα της διακυβέρνησης το επόμενο διάστημα περνά στη ΝΔ, που έχουμε την αίσθηση ότι δεν επιθυμεί ούτε η ίδια την αυτοδυναμία. Το αδιέξοδο της οικονομίας που βρίσκεται συνεχώς στην εντατική, η ανάγκη για νέα προγράμματα δανεισμού, η αναμενόμενη σκλήρυνση της ΕΕ που θα έχει τα δικά της προβλήματα, τα εθνικά ζητήματα, είναι αυτά που δεν επιτρέπουν την καταλυτική διαχείριση από ένα αυτοδύναμο κομματικό μηχανισμό.

Το αποτέλεσμα της μεγάλης διαφοράς ΝΔ και Συριζα, χαλάει και τον σχεδιασμό των εταίρων – δανειστών, που προσδοκούν και επιδιώκουν μεγάλο συνασπισμό εξουσίας προκειμένου να παγιωθεί και να βαθύνει η αποεθνοποίηση της χώρας και η ρευστοποίησή της. Τους χρειάζονται όλους.

Η πρόκριση νέων συστημικών κομματικών μηχανισμών στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, αποτελούσε πάντα το δεκανίκι για την διασφάλιση της πολιτικής που μας εξοντώνει 9 χρόνια τώρα. Τροφοδότες των δεκανικιών το διαχρονικό λούμπεν στοιχείο των ψηφοφόρων που έβαλε στην Βουλή τον Καρατζαφέρη, την ακροδεξιά ΧΑ, τον Λεβέντη και τώρα τον Βελόπουλο, αποτελεί μια ανυπέρβλητη μέχρι σήμερα τροχοπέδη -και βρόγχο στην ανάσα που χρειάζεται ο λαός μας.

Δίπλα σε αυτό το λούμπεν στοιχείο και σύμμαχός του, η απατεωνιά και ο άκρατος φεντεραλισμός της celebrity αριστεράς και ψευδοδιανόησης, που τάζει μετασχηματισμό της ΕΕ από μέσα δια της Βαρουφακιάδας, μόνο και μόνο για να θριαμβεύσει ο κοσμοπολιτισμός ως φυσική ολοκλήρωση του νεοφιλελευθερισμού, με τον εθνικισμό δήθεν για αντίπαλο.

Η πραγματική εναλλακτική για την χώρα και τους ανθρώπους της, που είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ και η παραγωγική ανοικοδόμηση της Ελλάδας στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις και συμμαχίες, βρίσκεται στο πολιτικό περιθώριο προς ώρας γιατί εκτός από την συνολική προσπάθεια φιμώματός της, παρουσιάζει και η ίδια ένα αποκρουστικό πρόσωπο μη επικοινωνιακό. Πληρώνει επίσης την εγκληματική αδυναμία της να συγκροτήσει ένα κοινό μέτωπο διεμβολισμού της κυρίαρχης άποψης που έχει δαιμονοποιήσει και καθιστά γραφική αν όχι άκρως επικίνδυνη κι εθνικιστική, οποιαδήποτε πολιτική έχει τα κότσια να σηκώσει ανάστημα απέναντι στο Νταχάου της ΕΕ, υπερασπίζοντας λαό και πατρίδα.

Ο λαός μας δεν είναι ηλίθιος. Δεν μπορεί 4 χρόνια πριν, να βρίσκει την ελπίδα, -δυστυχώς σε απατεώνες- , να αντισταθεί στο ευρωιερατείο με αξιοπρέπεια, να χτυπάει την γροθιά στο μαχαίρι με το Όχι στο δημοψήφισμα διακινδυνεύοντας την έξοδο από το ευρώ, και σήμερα να επιλέγει συνειδητά με ανάλογο ψηλό ποσοστό, όσους ομνύουν στην αντιδραστική ΕΕ που καταστρέφει την Ελλάδα και τον ίδιο. Δεν έχει εναλλακτική, γι’ αυτό καταλήγει να άγεται και να φέρεται. Μοιραία παλεύει με τις αυταπάτες του!

Σήμερα μας βροντοφωνάζει πως ελλείψει εναλλακτικής αξιόπιστης, ελκυστικής και έντιμης πολιτικής πρότασης διεξόδου, επιλέγει με ατομικό γνώρισμα στην κατεύθυνση του «Ο Σώζων εαυτόν Σωθήτω». Και δεν έχει άδικο, δικαιώνοντας ως αληθινή την φράση… «Σοφός Λαός.»

Ας τον αφουγκραστούμε, με τα καλά και τα κακά του, τις ηθικές κι ανήθικες επιλογές του, τα αδιέξοδα και τους δρόμους που ο ίδιος μας δείχνει. Εμείς οι ίδιοι είμαστε, έτσι θα πορευτούμε για να βρούμε την άκρη.

«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.» έγραφε ο Ελύτης στο «Εν λευκώ» το 1992.