Δικαιοσύνη…

Δικαιοσύνη…

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Ίσως για πολλούς, που επιφανειακά θα ρίξουν μια ματιά χωρίς να εμβαθύνουν στην παρούσα ανάλυση να βρουν ότι ο τίτλος δεν ταιριάζει σε ένα άρθρο σχεδόν καθαρά οικονομικού χαρακτήρα. Όμως η δικαιοσύνη είναι το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση. Αλλά για να την έχεις, θα πρέπει να φροντίσεις προηγουμένως μερικά πολύ βασικά. Κατ’ αρχήν πρέπει να ξέρεις τι σου γίνεται και να μην άγεσαι και φέρεσαι από τον οποιονδήποτε επιτήδειο έχει συμφέροντα. Φυσικά θα πρέπει να αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει κυριαρχία της χώρας και πολιτική αυτονομία. Μόνον σε καθεστώς κυριαρχίας και πολιτικής αυτονομίας μπορείς να επιζητείς Δικαιοσύνη. Σε μια εξαρτημένη χώρα και σε καθεστώς οικονομικής (τουλάχιστον) κατοχής, η δικαιοσύνη αποτελεί ουτοπία. Πολύ περισσότερο όταν κατά παράβαση κάθε διεθνούς, αλλά και εσωτερικής συνταγματικής νομιμότητας η χώρα παραιτήθηκε αμετάκλητα και άνευ όρων κάθε ασυλίας ένεκα κρατικής κυριαρχίας (άρθρο 14 παρ. 5 της πρώτης δανειακής σύμβασης).

Βεβαίως είναι απολύτως λογικό, κατανοητό και σεβαστό το αίτημα, όπως εκφράζεται από όλους αυτούς που είδαν τη ζωή τους να καταστρέφεται ολοσχερώς στη Μάνδρα, το Μάτι, τα Τέμπη, να ζητούν δικαίωση για τους ανθρώπους που έχασαν σε «δυστυχήματα», ή τις περιουσίες τους, στις αποκαλούμενες «θεομηνίες». Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που επιζητούν κάθαρση για τα μυριάδες σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ κτλ.

Το πρόβλημα όμως της αποκατάστασης της Δικαιοσύνης στη χώρα είναι συνολικότερο και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Το τι συνέβη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και σε πολλές άλλες που συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβούν, είναι απότοκα και κραυγαλέα συμπτώματα μιας γενικότερης κατάστασης παρακμής και μιας καταστροφικής πορείας που ακολουθεί η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, με τη δικαιοσύνη θεότυφλη, να αποτελεί το μακρύ χέρι μιας διεφθαρμένης, στην υπηρεσία ξένων συμφερόντων και εγχώριων ολιγαρχών, πολιτικής εξουσίας, που λίγο απέχει από τη μαφία και από το οργανωμένο έγκλημα στην υπηρεσία του οποίου έχει τεθεί.

Από την πλευρά της Οικονομίας

Από την πλευρά της οικονομίας οι αριθμοί κραυγάζουν -και όσοι θέλουν να τους αγνοούν, απλά είναι συνένοχοι σε ένα διαρκές έγκλημα σε βάρος της ίδιας της χώρας και της πλειονότητας των ανθρώπων.

Ένα διαρκές έγκλημα που με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξει σε ολοκληρωτικές καταστροφές, που όμοιές της δεν θα έχει βιώσει ο ελληνισμός.

Ο επισυναπτόμενος πίνακας είναι απολύτως χαρακτηριστικός. Οι αριθμοί και όλα τα στοιχεία που αναφέρονται είναι τα πλέον επίσημα από τους εθνικούς λογαριασμούς και δεν αμφισβητούνται. Στον πίνακα βλέπουμε την εξέλιξη του ΑΕΠ από το 2009 (που αποτελεί το ορόσημο με την κρίση που υπέβοσκε από το 2002 με την εκχώρηση του σκληρού πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας, δηλαδή το νόμισμα, σε υπερεθνικούς οργανισμούς), να γίνεται πια εμφανής, μέχρι και το τέλος του 2025 (τα στοιχεία του 2025 είναι προσωρινά, αλλά οι διαφορές από τα τελικά θα είναι σχετικά αμελητέες). Η εξέλιξη αυτή παρουσιάζεται τόσο σε τρέχουσες τιμές του έτους αναφοράς, όσο και σε σταθερές τιμές 2025. Η απεικόνιση των μεγεθών σε σταθερές τιμές δίνουν μια πιο αξιόπιστη εικόνα για την εξέλιξη των μεγεθών κι εν προκειμένω του ΑΕΠ και του δημόσιου χρέους (Κεντρική Διοίκηση) και της σχέσης μεταξύ τους.

Στην πρώτη στήλη βλέπουμε την εξέλιξη της αξίας του νομίσματος σε σχέση με τον ΔΤΚ, σύμφωνα με τον αντίστοιχο Πίνακα ΙΙ της ΕΛΣΤΑΤ (https://www.statistics.gr/el/statistics/-/publication/DKT87/- A0515_DKT87_TS_MM_00_1959_00_2025_02_F_GR.xls), όπου παρατηρούμε, ότι το «σκληρό» και «σταθερό» ευρώ που θα μας προφύλασσε από τις κακοτοπιές έχει χάσει το 21,55% της αξίας του από το 2009 (με βάση το 1 σήμερα, η αξία του ευρώ το 2009 ανήρχετο σε 1,27464) και το 36,46% τουλάχιστον από το 2002 που το υιοθετήσαμε, εκχωρώντας τη νομισματική κυριαρχία της χώρας. Οι Έλληνες φοβούνται την υποτίμηση του νομίσματος και τον πληθωρισμό και ακόμη πιστεύουν ότι το ευρώ τους προστατεύει. Τα επίσημα στοιχεία όμως δείχνουν το αντίθετο. Και υποτίμηση είχαμε και μάλιστα βάρβαρη εσωτερική συνοδευόμενη από φτωχοποίηση ευρυτάτων τμημάτων του πληθυσμού και σχεδόν αχαλίνωτο πληθωρισμό τα τελευταία χρόνια.

Στην επόμενη στήλη παρουσιάζεται ανά έτος το ΑΕΠ σε δισεκατομμύρια ευρώ (πάλι τα στοιχεία από τους εθνικούς λογαριασμούς) με βάση τις τρέχουσες τιμές. Εκεί παρατηρούμε ότι το ΑΕΠ μετά από μια μεγάλη πτώση διάρκειας πολλών ετών, με μια ενδιάμεση καμπύλωση που έφτασε στο ναδίρ των 174,4 δις το 2016, αλλά και των 165 δις ευρώ το 2020 (εξ αιτίας σε αυτήν την περίπτωση και των άμετρων μέτρων για την αντιμετώπιση του κορωναϊού), κατάφερε επιτέλους μετά από ολόκληρα 16 χρόνια να σημειώσει μια μικρή άνοδο σε τρέχουσες τιμές σε σχέση με το ΑΕΠ του 2009. Συγκεκριμένα από 237,534 δις ευρώ το 2009, το 2025 εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει τα 248,7 δις ευρώ. Πριν ξεκινήσουμε τους πανηγυρισμούς για το «κατόρθωμα» θα πρέπει να δούμε και τις επόμενες στήλες του πίνακα και κυρίως εκείνη που αποτυπώνει το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2025. Ακολουθεί η στήλη με τις ετήσιες ποσοστιαίες μεταβολές.

Η επόμενη στήλη, μετά τις ποσοστιαίες μεταβολές, είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι παρουσιάζει την ετήσια εξέλιξη του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2025. Βλέπουμε ότι σε σταθερές τιμές 2025 (αλλά και οποιαδήποτε χρονιά να πάρουμε ως βάση στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήξουμε) την καταβαράθρωση του ΑΕΠ όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας ακόμα χαμένο σήμερα το 17,86% του μεγέθους που είχε το 2009 (από 302,77 σε 248,7 δις ευρώ, πάντα σε σταθερές τιμές 2025, με μια διαφορά -54,07 δις ευρώ).

Δεν νομίζω να υπάρχει, κι αν γνωρίζει κάποιος να μου υποδείξει, άλλη χώρα που σε συνθήκες ειρήνης έχασε τόσο μεγάλο ποσοστό σε οικονομικό μέγεθος, σε μόλις 16 χρόνια. Όλες οι άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου (που δεν βρέθηκαν σε πόλεμο) το ίδιο διάστημα είχαν άλλες μικρότερη και άλλες μεγαλύτερη αύξηση στο ΑΕΠ τους, τόσο σε τρέχουσες, όσο και σε σταθερές τιμές. Μόνον η Ελλάδα σε ραγδαία πτώση! Τυχαίο; Βασκανία; Κατάρα των θεών; Μας έπεσε μετεωρίτης από το διάστημα; «Ατύχημα», κάτι όπως στα Τέμπη «πάμε κι όπου βγει»; Τι απ’ όλα; Κι εμείς ακόμη στρουθοκαμηλίζουμε;

Η πιο κρίσιμη στήλη, όμως, που παρουσιάζει ανάγλυφα το έγκλημα που διεπράχθη και εξακολουθεί να διαπράττεται σε βάρος της χώρας και του λαού, στερώντας τους κυριολεκτικά το οξυγόνο, και ζητά τη δικαίωση και την τιμωρία όσων ενέχονται στη διάπραξή του, είναι αυτή που δείχνει τις ετήσιες απώλειες σε σχέση με το 2009 σε δισεκατομμύρια ευρώ για να έχουμε ένα τελικό σωρευτικό άθροισμα απωλειών των 16 χρόνων της «κρίσης» 1.250,482 δισεκατομμύρια ευρώ σε σταθερές τιμές 2025. Μάλιστα κυρίες και κύριοι! Ένα τρισεκατομμύριο διακόσια πενήντα δισεκατομμύρια και τετρακόσια ογδόντα δύο εκατομμύρια ευρώ απώλειες σε εθνικό εισόδημα! Κι αυτά με το να θεωρήσουμε ότι θα είχαμε μηδενική ανάπτυξη από το 2009 μέχρι τώρα. Ας φανταστούμε τα εισοδήματα που χάθηκαν εάν όλα αυτά τα χρόνια είχαμε μια οικονομική μεγέθυνση τουλάχιστον στον μέσον όρο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Ενδεχομένως εάν μπορούσαμε να τα προσθέσουμε κι αυτά, οι απώλειες να ξεπερνούν τα 2,5 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Εάν σε αυτά προσθέσουμε τα πάνω από 350 δισεκατομμύρια πληρωμές χρεολυσίων, όλο αυτό το διάστημα, και πάνω από 190 δις πληρωμές μόνον σε τόκους του δυσβάστακτου χρέους, που όσο το πληρώνουμε αυτό αυξάνει (από 126,74% του ΑΕΠ το 2009 στο 160,92% το 2025 -τελευταία στήλη στον πίνακα), έχουμε μπροστά μας ανάγλυφο και σε όλες του τις διαστάσεις το ελληνικό δράμα. Ένα δράμα που ζητά το τέρμα του και τη δικαίωση, αλλά και την ανάλογη αποζημίωση. Αντ’ αυτής προχωρούμε σε προεξοφλήσεις δανείων που ξεπερνούν τα 20 δις ευρώ τα τελευταία δύο χρόνια, λες και μας περίσσεψαν. Αλλά το χρέος εκεί πεισματάρικο, να αυξάνει! Από τα 383,746 δις ευρώ το 2009 σε σταθερές τιμές 2025, πάνω από 400 δις ευρώ σήμερα (προτελευταία στήλη).

Όμως «ο τρώσας ιάσεται», κατά τους προγόνους μας…. Όχι! Δεν είναι μόνον οι πολεμικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο που οφείλουμε να απαιτούμε στο διηνεκές. Μαζί με την τιμωρία των ενόχων της σύγχρονης κατοχής και την κάθαρση, οφείλουμε να διεκδικήσουμε τις αντίστοιχες αποζημιώσεις από τους εγχώριους δωσίλογους, αλλά και τους «φίλους», «εταίρους» και «συμμάχους» που στο όνομα των δικών τους συμφερόντων καταστρέφουν τη χώρα και εξανδραποδίζουν τον ελληνισμό.

Η αιτία του κακού ως Εσχάτη Προδοσία

Τέλος του 2001 μόλις μια ημέρα πριν την είσοδό μας στο ευρώ το δημόσιο χρέος της χώρας ανήρχετο στο δραχμικό αντίστοιχο των 145,737 δις ευρώ και κατά το 75% ήταν εκπεφρασμένο σε δραχμές. Ουσιαστικά ήταν εσωτερικό χρέος και μόνον το 25% ήταν εξωτερικό συναλλαγματικό. Με την είσοδό μας στο ευρώ εν μια νυκτί ξημερώματα της 1ης Ιανουαρίου 2002, ολόκληρο το χρέος αυτό μετετράπη σε συναλλαγματικό, δηλαδή σε ξένο νόμισμα, αφού το ευρώ δεν το εκδίδει η χώρα και ήταν υποχρεωμένη προκειμένου να εξοφλεί τους τόκους να δανείζεται από τις αγορές, πολύ περισσότερο αφού το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών ήταν ανέκαθεν (και παραμένει) ελλειμματικό.

Όμως, όσο το χρέος παρέμενε δραχμικό η χώρα είχε το περιθώριο να τυπώνει χρήμα να πληρώνει τους τόκους και ταυτόχρονα να πληθωρίζει. Ήταν η εποχή των δεκαετιών από το 1960 έως και το τέλος της 10ετίας του 1990 που οι Έλληνες, παρά τον πληθωρισμό και τις υποτιμήσεις της δραχμής, απέκτησαν σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό, Εθνικό Σύστημα Υγείας, ικανοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα, δωρεάν παιδεία, ενώ περίσσευαν οι αποταμιεύσεις. Αυτό τελείωσε οριστικά την 1η Ιανουαρίου 2002. Η χώρα πλέον ήταν υποχρεωμένη να δανείζεται για να ξεπληρώνει τους υψηλούς τόκους (και ακόμη περισσότερο διότι τα παλαιά δραχμικά δάνεια που μετατράπηκαν σε ευρώ είχαν πολύ υψηλά επιτόκια) σε ευρώ που πλέον ισοδυναμούσε σε σκληρό συνάλλαγμα. Η λιτότητα και η φτωχοποίηση μονόδρομος. Ο καθένας που έχει στοιχειώδη αντίληψη και δεν διέπεται από συμφέροντα μπορεί να αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά και την τεράστια επιβάρυνση.

Πράγματι, από το 2002 μέχρι και το τέλος του 2009 που ξέσπασε η κρίση το χρέος είχε εκτοξευθεί διπλασιαζόμενο μέσα σε μόλις 7 χρόνια και είχε φτάσει τα 301 δις ευρώ. Ταυτόχρονα την ίδια περίοδο η χώρα είχε πληρώσει σε τόκους, ούτε λίγο, ούτε πολύ 79,374 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα χρεολύσια δεν τα υπολογίζω αφού αυτά υποτίθεται ότι ανακυκλώνονταν με νέα.

Εάν δούμε την εξέλιξη των ελλειμμάτων την ίδια περίοδο, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά μέχρι και το 2006 ήσαν χαμηλότερα των απαιτήσεων κατά Μάαστριχτ. Μετά το 2007 εκτινάχθηκαν. Το γιατί μπορούμε να το αποδώσουμε σε διάφορα. Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις έκτακτες χορηγήσεις ρευστότητας στις τράπεζες πχ με 28 δις ευρώ με το νόμο Αλογοσκούφη στις αρχές του 2008, φυσικά με δανεικά.

Παρενθετικά, το σύνολο των επιχορηγήσεων προς τις τράπεζες μέχρι το 2012 έφτασαν τα 258 δις ευρώ σε ρευστό και κρατικές εγγυήσεις με τα κάτωθι ΦΕΚ:
ΦΕΚ 250, 9 Δεκεμβρίου 2008 – 28 δις
ΦΕΚ 65, 6 Μαΐου 2010 – 15 δις
ΦΕΚ 148, 3 Σεπτεμβρίου 2010 – 25 δις
ΦΕΚ 113, 18 Μαΐου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 203, 14 Σεπτεμβρίου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 256, 9 Δεκεμβρίου 2011 – 60 δις
ΦΕΚ 52, 12 Μαρτίου 2012 – 30 δις
ΦΕΚ 180, 20 Σεπτεμβρίου 2012 – 40 δις

Παρ΄ όλα αυτά, την περίοδο από το 2002 μέχρι και το 2009 τα περίφημα ελλείμματα απορρόφησαν μόνον 52,864 δις ευρώ. Εάν λοιπόν από τα 145,737 δις ευρώ χρέος το 2001 φτάσαμε τα 301,062 δις στο τέλος του 2009, ενώ είχαμε πληρώσει επίσης 79,374 δις σε τόκους άρα 301,062-145,737+79,374-52,864 = 181,835 δισεκατομμύρια ευρώ το κόστος της ένταξής μας στην ευρωζώνη μέχρι και το 2009. Πως είναι δυνατόν να μην χρεοκοπήσει μια χώρα με τέτοιο κόστος ένεκα πολιτικής επιλογής και τέτοια δανειακή επιβάρυνση;

Το έγκλημα φυσικά είναι του Σημίτη κι εν γένει του πολιτικού συστήματος, που δεν φρόντισε να ρυθμίσει το δραχμικό χρέος, έτσι ώστε να εισέλθουμε χωρίς παρελθόντα βάρη στο ευρωσύστημα. Φυσικά μια τέτοια ρύθμιση χρέους δεν θα γίνονταν ποτέ αποδεκτή από την Ε.Ε. και επί της ουσίας όλες οι χώρες του νότου αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα. Με τον πρώην υπουργό ευρωπαϊκών υποθέσεων της Ιταλίας Πάολο Σαβόνα να φέρνει στην επιφάνεια το θέμα και να καταθέτει ολοκληρωμένη πρόταση συνολικής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης. Μιας μεταρρύθμισης που θα απάλλασσε σταδιακά τις ελλειμματικές χώρες από τα δυσβάστακτα χρέη και που φυσικά απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων, ενώ συνολικά το χρέος των χωρών της ευρωζώνης έχει φτάσει ήδη σε αστρονομικά επίπεδα.

Όμως το ελληνικό δράμα συνεχίζεται μέχρι σήμερα κι ενώ το δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει ήδη τα 400 δις ευρώ, μόνον από τη βουτιά στο ΑΕΠ η χώρα έχει χάσει μέχρι σήμερα τουλάχιστον 1,25 τρισεκατομμύρια σε ευρώ, όπως αποδεικνύεται ανωτέρω. Ας μην μιλήσουμε για τη δημογραφική κατάρρευση, το brain drain, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κτλ, κτλ.

Στην πράξη το ευρώ αποδεικνύεται ότι λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης πόρων και πλούτου από τις ελλειμματικές χώρες της περιφέρειας στις πλεονασματικές χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Πρόκειται για τη νέα αποικιοκρατία στο εσωτερικό όμως της ευρωπαϊκής ψευδοένωσης.

Με βάση αυτά τα πραγματικά δεδομένα ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του. Όποιος επιμένει να μην αντιλαμβάνεται την Ανάγκη για απεμπλοκή από την ευρωζώνη και την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας είναι συνένοχος στην προδοσία κατά της πατρίδας του κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται στο εξής.

Είναι η ζοφερή πραγματικότητα, οι αριθμοί απλά τη δείχνουν

Πράγματι, αυτά που εμφανίζονται στον πίνακα, δεν είναι απλά νούμερα και στατιστικές καταγραφές. Είναι η απεικόνιση μιας σκληρής πραγματικότητας, που βιώνουμε όλοι κυριολεκτικά στο πετσί μας. Με τη βαθμιαία φτωχοποίηση, την εγκατάλειψη και το ξεπούλημα των υποδομών, με άμεση συνέπεια τα «ατυχήματα» τύπου Τεμπών, την εκποίηση κάθε πολύτιμου περιουσιακού στοιχείου, αλλά κυρίως -κι εδώ το κόστος είναι ανεκτίμητο- τη δημογραφική κατάρρευση, το θάνατο χιλιάδων εξ αιτίας της απαξίωσης του συστήματος υγείας, τη μετανάστευση του πιο παραγωγικού τμήματος της νεολαίας κι όχι μόνον. Θέλουμε τόμους για να περιγράψουμε όλες τις μικρότερες και μεγαλύτερες καταστροφές που συνέβησαν και συμβαίνουν. Μια πραγματική γενοκτονία σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με «ήπια» μέσα και «γλυκαντικά», αλλά το ίδιο ή και περισσότερο αποτελεσματικά στις βαθύτερες στοχεύσεις τους. Η εγκατάλειψη της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης, η παράδοσή τους αμαχητί στον «Αττίλα», η συρρίκνωση έως εξαφανίσεως του εθνικού χώρου έρχεται ολοταχώς ως φυσική συνέπεια αυτής της επιδιωκόμενης εθνικής κατάρρευσης σε όλα τα επίπεδα. Ο δόλος δεν είναι ενδεχόμενος. Είναι σαφέστατα υπαρκτός και αποδεικνύεται! Και οι δόλιοι ένοχοι γνωστοί!

Οι ευθύνες και η συγκάλυψη

Ωστόσο, ακόμη και αυτοί που θεωρούν τη θέση αυτή ακραία, ας απαντήσουν στον εαυτόν τους πρώτα: Δεν υπάρχει ευθύνη για όλα αυτά; Δεν υπάρχουν ένοχοι; Όλοι αθώοι είναι; Κάνουν καλά τη δουλειά τους, όλοι τους, κι ό,τι συμβαίνει είναι από θεού και ανθρωπίνως αναπότρεπτο;

Όχι! Απλώς παράλληλα με τη διάπραξη του εγκλήματος εξελίσσεται και η επιχείρηση συγκάλυψής του. Σε όλα τα επίπεδα! Στην πολιτική, στην οικονομική επιστήμη, στη διανόηση, στα ΜΜΕ, μα κυρίως στη δικαιοσύνη. Είναι όμως το έγκλημα και η κλίμακά του, που πεισματικά ζητούν τη δικαίωση και την τιμωρία των ενεχομένων!

Παρά τη φίμωση κάθε φωνής που αναδεικνύει το πρόβλημα και προτείνει λύσεις. Παρά τις δολοφονίες χαρακτήρων. Παρά τις αποκρύψεις και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν, τη διαστρέβλωση κάθε ενοχοποιητικού στοιχείου. Παρά τις πομφόλυγες περί εξόδου από τα μνημόνια και της δήθεν ανάπτυξης. Για να μην αποκαλυφθεί η συνωμοσία και το έγκλημα στο όνομα του ανήκωμεν στη… σωστή πλευρά της ιστορίας. «Να καεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ευρώπη» είχε αναφωνήσει πριν κάποια χρόνια η γνωστή και μη εξαιρετέα πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κα Νίκη Τζαβέλα από τα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου. Πιο κομψά και λίγο «ντροπαλά» το ίδιο εκφράζουν σε όλους τους τόνους και τις περιστάσεις, όλα τα κόμματα του δήθεν συνταγματικού τόξου, η διανόηση και οι έχοντες αναλάβει εργολαβικά και με το αζημίωτο την ενημέρωσή μας. Ή απλώς αποσιωπούν και ασχολούνται με άλλα «χαριτωμένα». Βεβαίως δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που σου λένε ναι δίκιο, αλλά τώρα δεν γίνεται τίποτε. Είναι οι ακούσιοι οπαδοί μέσα στο κοινωνικό σώμα του δόγματος «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική (ΤΙΝΑ)». Χωρίς να λείπουν φυσικά από τον μπαξέ οι διάττοντες σωτήριοι Δελαπατρίδηδες κάθε φορά που οι πολίτες πρέπει να βρεθούν σε σύγχυση, είτε για να απέχουν τις ελάχιστες φορές που τους δίνεται η ευκαιρία να εκφραστούν, είτε για να διαχυθεί η αντίθεση και η διαμαρτυρία τους σε χιλιάδες κομμάτια και μάλιστα στο όνομα της ενότητας! Τέτοια υποκρισία!

Ο αγώνας για Δικαιοσύνη να γίνει Πράξη Απελευθέρωσης!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), μόνο του, δυστυχώς, μετά από προετοιμασία ετών, έχει καταθέσει, ήδη από τον Φεβρουάριο του 2018, Έγκλιση – Μήνυση για Εσχάτη Προδοσία στον Άρειο Πάγο, πλήρως τεκμηριωμένη τόσο νομικά όσο και τεχνικο – οικονομικά. Διότι το ζήτημα της Δικαιοσύνης είναι κατ’ εξοχήν Πολιτικό Ζήτημα! Δυστυχώς κανένα κόμμα, κανένας πολιτικός, συνδικαλιστικός, ή άλλως φορέας δεν θέλησε να υποστηρίξει τη μήνυση και να συμβάλλει στην ενότητα ενός λαού που πασχίζει για τα αυτονόητα. Όλοι υποκριτικά μιλούν για πατριωτισμό, αμπελοφιλοσοφούν για την εθνική ανεξαρτησία, τη σύζευξη του κοινωνικού με το εθνικό, αλλά επί της ουσίας και στο διά ταύτα… αγρόν αγοράζουν. Γεμίσαμε από παρασιτούντες αμπελοφιλόσοφους, από επαγγελματίες πατριδέμπορους και όψιμους «σωτήρες».

Ήλθε η ώρα οι πολίτες να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί κλείνοντας μάτια και αυτιά στις σειρήνες του αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης. Να «αρπάξουν» την ευκαιρία και η Δικαιοσύνη να πάρει το δρόμο της και από ευχή και μύχια ελπίδα των κατατρεγμένων να γίνει Πράξη! Πράξη απελευθερωτική! Για λίγο οξυγόνο ρε γαμώτο! Για την κάθε μία και τον καθένα μας! Για όλους μας!

Σημείωση: Η ανάλυση αυτή είναι επικαιροποίηση αντίστοιχης ανάλυσης που δημοσιεύτηκε το Μάιο του 2024.

 

 

https://www.hereticalideas.gr/2026/02/dikaiosyni-2.html