του Νίκου Μπογιόπουλου Στο πλαίσιο αυτού του πολιτικού συστήματος, που επί της δικής του κυριαρχίας η μίζα, η αρπαχτή, η λοβιτούρα και η «λαδιά» έχουν μετατραπεί καθημερινά σχεδόν στο αλατοπίπερο του δημόσιου πολιτικού λόγου, τώρα προστίθενται και καταγγελίες για ε

του Δημήτρη Μηλάκα Σε άλλες παλαιότερες εποχές «αντιβασιλείς», έπαρχοι και αξιωματούχοι έφταναν από την μητρόπολη για να διοικήσουν τους πρωτόγονους ιθαγενείς, να δώσουν τα φώτα τους και να ρουφήξουν τον πλούτο τους. Σήμερα, όπως αρχίζει πια να γίνεται ξεκάθαρο από το ελληνικό παράδειγμα εποπτείας,

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου Γιατί μας οδηγείτε στη κατάρρευση, αφού μόνον εμείς διασφαλίζουμε την κανονική εξυπηρέτηση και (πλήρη) αποπληρωμή των δανείων που λάβαμε από εσάς; Λέει με αφελές παράπονο στους παράγοντες της τρόικας το κλινικά νεκρό καθεστώς της Ελλάδας! Δεν σας ενδιαφέρει να πάρετε τα λε

του Γιώργου Μαλούχου Και τώρα που είναι; Που βρίσκεται άραγε το success story; Προφανώς, πήγε να συναντήσει τα Ζάππεια και την επαναδιαπραγμάτευση, σε αυτό που ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκαλούσε «χρονοντούλαπο της ιστορίας»… Μετά τις «διαπραγματεύσεις» του Παρισιού, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου οδηγε

του Λεωνίδα Βατικιώτη Η υποκρισία που ανθεί στα ρετιρέ του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ήταν γνωστή από καιρό. Δεν χρειαζόταν να αποκαλυφθεί ότι ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ έφερε προσωπική ευθύνη για την μετατροπή του μικροσκοπικού δουκάτου του Λουξεμβούργου σε ένα απέραντο πλυντήριο, με αφορμή τις αποκαλύψεις

του «Pitsirikos» Την αλλαγή του πολιτεύματος στην Ελλάδα ζητάει η Τρόικα, μετά το ναυάγιο των συνομιλιών με τους Έλληνες αντιπροσώπους των τραπεζιτών και των εφοπλιστών στο Παρίσι. Η Τρόικα ζητάει να επιστρέψει ο βασιλιάς στην Ελλάδα, ώστε αφενός να μη συζητάει με πολλούς και αφετέρου να μπορέσει η

του Όθωνα Κουμαρέλλα Δύο γεγονότα της επικαιρότητας έρχονται να προστεθούν σε τόσα άλλα που συμβαίνουν γύρω μας και καταδείχνουν, ότι οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί και επιταχύνονται. Έχουμε συνηθίσει στους αλλεπάλληλους εκβιασμούς από την πλευρά της τρόικας και των δανειστών, σε σημείο που να μην

του Όθωνα Κουμαρέλλα Μολονότι η ιστορία του ελληνικού δημόσιου εξωτερικού χρέους ξεκινά ήδη από την περίοδο της επανάστασης του 1821 και των πολέμων της ανεξαρτησίας, που οδήγησε σε μια ακολουθία χρεοκοπιών το ελληνικό κράτος, θα σταθούμε στην τελευταία περίοδο και πως αυτό το χρέος εξελίχθηκε για ν

«….Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέ