της Φιλιώς Ροτσίδου Πολύτιμη η ανθρώπινη ζωή, είπαν, και έβαλαν φωτιά και την έκαψαν. Σαν το τελευταίο απομηνάρι αναπνοής, και σαν το τελευταίο δάκρυ που στέρεψε στην άκρη του ματιού, έπεσαν οι τίτλοι τέλους της παρωδίας των τραγωδών.. Άβυσσος το βλέμμα του παιδιού που καίγεται.. Φλόγα η αγκαλιά που
του Γ. Παπαδόπουλου – Τετράδη Για να ξεκινήσουμε από τα μείζονα και να μην ξοδεύουμε τα λόγια μας άδικα, αυτό το συγκεκριμένο κράτος δεν διορθώνεται. Ξεχερσώνεται. Γκρεμίζεται. Εκ θεμελίων. Γιατί είναι δομημένο αυθαίρετα, για να εξυπηρετεί πελάτες και όχι πολίτες. Για να γκρεμίσεις χρειάζεσαι









