Πόσο κοντά είμαστε στη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία;
του Όθωνα Κουμαρέλλα
Τι ζούμε θεέ μου!
Οι… ηττημένοι διαπραγματεύονται μεταξύ τους τους όρους λήξης του πολέμου προς όφελός τους. Και με βάση το τι συζητούν μεταξύ τους, πολλοί «αναλυτές» σπεύδουν να προεξοφλήσουν το τέλος του πολέμου, αν όχι και τη… νίκη της συλλογικής δύσης, έστω και με αποδιοπομπαίο τράγο τον αξιολύπητο πλέον Ζελένσκι. Ο οποίος, ως πανάξιος στο ρόλο του «αυτοφοράκια» και με το αζημίωτο βεβαίως, βοήθησε τα μάλα να ξεκοκαλιστούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολλάρια και ευρώ από τους επιτήδειους της… ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στο βωμό τάχα της υπεράσπισης της μεγάλης ιδέας των… αρχών και αξιών της Ευρώπης στο έδαφος της Ουκρανίας και μέχρις του τελευταίου Ουκρανού φυσικά! Πάντως… χρυσές τουαλέτες δεν υπάρχουν μόνον στο Κίεβο, στις Βρυξέλλες φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες, έστω κι αν παραμένουν αόρατες στο καθεστώς απολύτου… διαφάνειας και λογοδοσίας που χαρακτηρίζει την ευρωένωση, αυτόν τον… κολοφώνα της… δημοκρατίας σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία.
Τον… ξενοδόχο όμως τον ρώτησε κανείς;
Η Ρωσσία δεν μπήκε σε αυτήν την αιματηρότατη περιπέτεια, έχοντας ήδη καταβάλει ένα τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές, και οικονομικό βεβαίως, για να βρεθεί μετά τέσσερα χρόνια σε μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη πριν από τον πόλεμο, έχοντας μάλιστα καταφέρει να επικρατήσει στο πεδίο, έχοντας απέναντί της όχι απλά τους Ουκρανούς αλλά ολόκληρο σχεδόν τον μηχανισμό του ΝΑΤΟ. Βάζοντας μάλιστα τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία από την πίσω πόρτα, όσα «γλυκαντικά» κι εάν οι Αμερικανοί υπό τον Τράμπ νομίζουν ότι προσφέρουν υπό τη μορφή επενδύσεων για την ανασυγκρότηση (λιχουδιές για τον σκύλο του Παβλόφ), με τα λεφτά όμως των Ρώσσων (χρήση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων, που τα ορέγονται οι ευρωπαίοι να τα μοιραστούν μεταξύ τους υπό το πρόσχημα του δανεισμού της Ουκρανίας με δανεικά κι αγύριστα).
Για να καταλάβουμε το κατά πόσο κοντά είμαστε στη λήξη του πολέμου (χωρίς να σημαίνει στη φάση αυτή αποδοχή χωρίς λόγο «ισοπαλίας» από την πλευρά της Ρωσσίας, που όμως αποτελεί επιδίωξη του Τράμπ), πρέπει να δούμε πρώτα τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε αυτόν και κατόπιν τους εξειδικευμένους στόχους της λεγόμενης Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης. Στόχους όπως αυτοί δημόσια ετέθησαν κατά την έναρξή της από τον ίδιο τον πρόεδρο της Ρωσσικής Ομοσπονδίας κι έκτοτε επαναλαμβάνονται μονότονα, αλλά κανείς δεν ακούει.
Τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης
Τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης όλοι γνωρίζουμε ότι έχουν να κάνουν με τη βαθμιαία επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά, παρά τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις προς την ηγεσία της καταρρέουσας τότε (1990-91) Σοβιετικής Ένωσης, ότι δεν πρόκειται να συμβεί, προκειμένου η ΕΣΣΔ να δεχθεί την επανένωση της Γερμανίας. Μια επέκταση του ΝΑΤΟ που ήταν απολύτως λογικό και αναμενόμενο να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας στη διάδοχη της ΕΣΣΔ Ρωσσική Ομοσπονδία. Προβλήματα ασφαλείας, που ειδικά μετά το πραξικόπημα της πλατείας Μεϊντάν στην Ουκρανία, για τη Ρωσσία, μαζί με την υποβάθμιση των ρωσσόφωνων πληθυσμών σε πολίτες β’ κατηγορίας, και τον εμφύλιο που ξέσπασε στα ανατολικά, δεν της έμενε άλλος τρόπος παρά η δυναμική αντίδραση.
Η οποία αντίδραση, μάλιστα, για πολλούς, ήλθε πολύ καθυστερημένα, δημιουργώντας την αίσθηση της αδυναμίας ουσιαστικής αντίδρασης στο ΝΑΤΟ και ακύρωσης στην πράξη της επεκτατικής του πολιτικής. Μιας επεκτατικής πολιτικής, που πέραν της ένταξης σειράς πρώην «σοσιαλιστικών» χωρών στο ΝΑΤΟ, πήρε θερμά πολεμικά χαρακτηριστικά στη Γιουγκοσλαβία, στη Τσετσενία, στη Νότια Οσετία, στην Αμπχαζία κτλ. Η Ρωσσική Ομοσπονδία βρέθηκε να περικυκλώνεται και να απειλείται ακόμη και με διάλυση, προκειμένου να λεηλατηθούν οι σε αφθονία πόροι της. Το ουκρανικό λειτούργησε επί της ουσίας σαν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της ρωσσικής ανοχής.
Συνεπώς, ο πόλεμος θα τελειώσει όταν η αναίρεση των βαθύτερων αυτών αιτίων θα αποτυπωθεί γραπτώς σε μια νέα Συνθήκη για την Ειρήνη και την Ασφάλεια της Ευρώπης συνολικά, και αυτό θα μπορέσει να γίνει, όταν και ο τελευταίος ηλίθιος ευρωπαίος θα πεισθεί, ότι ο πόλεμος χάθηκε οριστικά. Τότε και μόνον τότε θα μπορέσουν να υπάρξουν πραγματικές εγγυήσεις ασφαλείας, που θα αφορούν στο σύνολο της ευρωπαϊκής υποηπείρου της Ευρασίας.
Τίποτε άλλο δεν μπορεί να σταθεί και τίποτε άλλο δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτό από τη Ρωσσία, η οποία το 2022 διάβηκε οριστικά τον Ρουβίκωνα. Δεν μπήκε, όπως ήδη είπαμε, η Ρωσσία σε αυτήν την αιματηρή περιπέτεια για να δεχθεί στο τέλος την, με οποιαδήποτε μορφή και πρόσχημα, είσοδο του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία από την πίσω πόρτα, ούτε είναι δυνατόν να αφήσει τη «δουλειά» στη μέση. Δεν την έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις της, ενώ διαθέτει ανεξάντλητους πόρους. Γι’ αυτό, εγγυήσεις ασφαλείας μόνον προς την Ουκρανία από τον οποιονδήποτε τρίτον, ειδικά «δυτικό» δεν έχουν νόημα και ουδέποτε θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τη Ρωσσία.
Μέχρι να συμβεί αυτό, η εν πολλοίς αναίρεση των βασικών αιτιών της σύγκρουσης διαμέσου της συνθηκολόγησης είτε της μιας, είτε της άλλης πλευράς (και όλοι γνωρίζουμε ποια θα είναι αυτή η πλευρά), με την πανηγυρική υπογραφή μιας τέτοιας Συνθήκης Ειρήνης, ο πόλεμος θα συνεχίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και μη μας ξεγελούν τα επιφαινόμενα, οι διπλωματικοί ελιγμοί και η προπαγάνδα της μιας, ή της άλλης πλευράς. Όλα τα υπόλοιπα είναι wishful thinkings (ευσεβείς πόθοι) αυτών που βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας μπροστά στη διαπίστωση ότι στρατηγικές δεκαετιών καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος και την «Ευρώπη» χωρίς πόρους να βγάζει μόνη τα μάτια της και να καθίσταται ουραγός στον διεθνή καταμερισμό, χωρίς πλέον να την υπολογίζει κανείς.
Οι τακτικοί στόχοι της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης
Για την ολοκλήρωση, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτής της διαδικασίας αναίρεσης των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης είναι αναγκαία συνθήκη η εκπλήρωση του συνόλου, ή σε κάθε περίπτωση του μεγαλύτερου μέρους των στόχων της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, όπως ετέθησαν εξ αρχής. Αυτοί είναι:
1. Πλήρης ουδετερότητα της Ουκρανίας (με τα καμώματα των ευρωπαίων και τα διάφορα safe και rearm, τώρα πια δεν αρκεί η μη ένταξη στο ΝΑΤΟ που ήταν η αρχική απαίτηση, αλλά αποκλείεται και η ένταξη στην ΕΕ, μολονότι η απαίτηση αυτή δεν έχει διατυπωθεί ακόμη επίσημα).
2. Αποστρατιωτικοποίηση. Η Ουκρανία δεν μπορεί να διαθέτει, τόσο ποσοτικά (αριθμός στρατιωτικών δυνάμεων), όσο και ποιοτικά (εξοπλισμοί), δυνάμεις τέτοιες που θα μπορούσαν να απειλήσουν στο παραμικρό την ασφάλεια της Ρωσσίας, αλλά και τους εγχώριους μειονοτικούς πληθυσμούς.
3. Αποναζιστικοποίηση. Αυτό παραπέμπει όχι απλά σε μια κυβερνητική αλλαγή μέσω εκλογών, που έτσι κι αλλιώς είναι απαραίτητη, αφού η θητεία του νυν προέδρου Ζελένσκι έχει λήξει εδώ και ενάμιση χρόνο. Αλλά παραπέμπει σε βάθος κάθαρση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τους νεοναζί μπαντεριστές και την τιμωρία των ενόχων των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά και μετά το πραξικόπημα της πλατείας Μεϊντάν το 2014 και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Στην πράξη «αποναζιστικοποίηση» σημαίνει, έστω μερικώς, αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο και συνταγματική κατοχύρωση της ουδετερότητας της χώρας, καθώς και απόλυτη απαγόρευση κάθε στοιχείου παραπομπής στη ναζιστική ιδεολογία.
4. Πλήρης αποκατάσταση και προστασία των πολιτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών, εν γένει πολιτισμικών και ατομικών δικαιωμάτων των μειονοτήτων και κυρίως των ρωσσόφωνων πληθυσμών παντού στο έδαφος της Ουκρανίας κι όχι μόνον στο Ντονμπάς.
Διαπιστώνουμε, ότι οι στόχοι αυτοί είναι αλληλένδετοι μεταξύ τους και η ικανοποίηση του ενός προϋποθέτει την ικανοποίηση και των υπολοίπων. Ταυτόχρονα διαπιστώνουμε ότι στην αρχή δεν ετέθη εδαφικό ζήτημα. Η Ουκρανία με την ικανοποίηση ως έναν βαθμό των παραπάνω όρων θα έμενε «αρτιμελής» και κυρίαρχη, εκτός φυσικά της Κριμαίας, η οποία δεν πρόκειται να επιστραφεί ποτέ.
Τον Μάρτιο του 2022 υπήρξαν διαπραγματεύσεις και τα μέρη έφτασαν κοντά σε συμφωνία μερικής έστω ικανοποίησης των παραπάνω στόχων της ΕΣΕ στην Κωνσταντινούπολη. Η Ρωσσία διέθετε ακόμη σχετική ευελιξία μερικής υποχώρησης από τους στόχους που η ίδια είχε θέσει στην έναρξη της επιχείρησης. Η συμφωνία, όπως γνωρίζουμε, υπονομεύθηκε από το ΝΑΤΟ διαμέσου του πρωθυπουργού τότε του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον.
Η Ρωσσία έτσι υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί στο πεδίο και να προετοιμαστεί για μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, «απελευθερώνοντας» σταδιακά τα εδάφη όπου είτε κατά πλειονότητα, είτε κατά ισχυρή μειονότητα κατοικούν ρωσσόφωνοι πληθυσμοί και ιστορικά ανήκαν στη Ρωσσία.
Το εδαφικό ζήτημα
Το εδαφικό λοιπόν προέκυψε εκ των υστέρων ως 5ος και σημαντικός όρος, λόγω της απρονοησίας των Ουκρανών να εμπιστευθούν τις δυτικές υποσχέσεις και να τορπιλίσουν τη συμφωνία της Κωνσταντινούπολης. Έτσι, με αμφιλεγόμενες δημοψηφισματικές διαδικασίες βεβαίως, οι τέσσερις επαρχίες Λουγκάνσκ, Ντονιέσκ, Ζαπορόζιε και Χερσώνα πέρασαν σε πλήρη συνταγματική κυριότητα της Ρωσσίας, καθιστάμενη η «απελευθέρωση» στο σύνολό τους ανελαστικός και μη διαπραγματεύσιμος όρος. Είναι απολύτως ειλικρινής ο Πούτιν όταν λέει ότι οι περιφέρειες αυτές θα απελευθερωθούν πλήρως είτε με διαπραγματεύσεις, είτε δια των όπλων. Ο όρος αυτός κατέστη ανελαστικός για τη Ρωσσία κι οτιδήποτε φαντασιώνονται οι δυτικοί περί ανταλλαγής εδαφών, ή δημιουργίας αποστρατιωτικοποιημένων ζωνών κτλ αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός.
Φυσικά όσο οι δυτικοί καθυστερούν να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα και επιμένουν να συμπεριφέρονται ως νικητές του πολέμου, τόσο νέα εδάφη θα καταλαμβάνονται και νέες περιφέρεις όπως πχ το Χάρκοβο και η Οδησσός θα περνάνε στην κυριαρχία της Ρωσσίας.
Κάπου εκεί και μετά την κατάληψη της Οδησσού, ίσως δούμε και το τέλος του πολέμου (στην ουκρανική του εκδοχή), διότι αλλού θα συνεχίζεται είτε με ψυχρό, είτε με θερμό τρόπο.
Η διαχείριση της ήττας και το ραντεβού με την… ιστορία
Ο Τράμπ βεβαίως όντας ρεαλιστής σε σχέση με τον προκάτοχό του και τους ευρωπαίους προσπαθεί να σώσει ό,τι σώζεται σε τακτικό επίπεδο, διατηρώντας ατόφια τη στρατηγική της ιμπεριαλιστικής κατίσχυσης. Αλλά, οι «γόρδιοι» δεσμοί γνωρίζουμε όλοι πως λύνονται και ο ίδιος αδυνατεί εγκλωβισμένος σε μια αναμέτρηση που κι ο ίδιος συνέβαλε κατά την πρώτη προεδρία του και τώρα που κατάλαβε το λάθος είναι αργά να απεγκλωβιστεί χωρίς να θεωρηθεί προδότης και υποχείριο του Πούτιν. Διότι όσο κι αν το «παίζει» μάγκας, είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει υπ’ όψιν του τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της «αυτοκρατορίας». Έχασε το timing στους πρώτους μήνες της προεδρίας του για να απεγκλωβιστεί και να διευκολύνει το έγκαιρο τέλος του πολέμου κόβοντας «μαχαίρι» κάθε βοήθεια προς την Ουκρανία. Αναποφάσιστος και παλινωδώντας συστηματικά, έδωσε το χρόνο στο «κόμμα του πολέμου» να ανασυνταχθεί και να προσπαθεί να επιβάλλει τους όρους του, ουσιαστικά επιβάλλοντας τη συνέχιση του πολέμου.
Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν κι εφόσον η Ρωσσία δεν πάσχει από αυτοκτονικό ιδεασμό δίνοντας σανίδα σωτηρίας στους αντιπάλους της, το επόμενο ραντεβού με την… ιστορία, θα γίνει στη… ρωσσική Οδησσό!
https://www.hereticalideas.gr/2025/12/poso-konta-eimaste-sti-liji-polrmou-stin-oukraniou.html
Αφήστε ένα σχόλιο