Ας μην τους κάνουμε το χατίρι!
του Όθωνα Κουμαρέλλα
Κάποιοι εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τον λόγο που τίθεται το Δημοψήφισμα για τη Μακεδονία επί τάπητος. Ενδεχομένως και να παριστάνουν, ότι δεν καταλαβαίνουν. Και τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, αφού έβαλαν εαυτούς στην υπηρεσία αυτών που επιδιώκουν να ρυθμίζουν αυθαίρετα τις ζωές όλων μας.
Επαναλαμβάνουμε λοιπόν μήπως και μερικοί καταφέρουν και ξυπνήσουν:
Δεν συλλέγουμε υπογραφές υποστήριξης της απαίτησης για διεξαγωγή Δημοψηφίσματος Τώρα, διότι καθ’ οιονδήποτε τρόπο, μπαίνει στο «παζάρι» η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Αλλά για να υπάρξει φραγμός σε αυτό το παζάρι που βρίσκεται σε εξέλιξη, με το λαό παροπλισμένο να παρακολουθεί και να αντιδρά σπασμωδικά.
Δεν συλλέγονται υπογραφές για να κατατεθούν απλά στον ΠτΔ!… Αυτό θα ήταν πραγματικά ένας ανούσιος τακτικισμός χωρίς την παραμικρή προοπτική….
Και οι νομικές προσφυγές για την ακυρότητα της συμφωνίας των Πρεσπών, συμπληρωματικά και ενισχυτικά της όλης προσπάθειας πρέπει να γίνονται. Διότι από μόνες τους, δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα. Το καθεστώς έχει τους τρόπους να παρακάμπτει τις νομικές διαδικασίες, εάν δεν μπορεί να τις ελέγξει. Ακόμη και να τις παραβιάζει κατάφωρα. Συνεργατικά όμως με την παλλαϊκή απαίτηση για δημοψήφισμα αποκτούν και οι νομικές προσφυγές άλλη δυναμική θετικής έκβασής τους.
Η συλλογή υπογραφών γίνεται παράλληλα, για να πλατύνει η κοινωνική βάση της άμεσης και συγκεκριμένης δημοκρατικής διεκδίκησης, που αφορά αυτήν καθ’ αυτήν τη λαϊκή κυριαρχία, η οποία τόσο βάναυσα έχει πληγεί από τις καθεστωτικές μεθοδεύσεις, όλα αυτά τα χρόνια. Και αυτή η διεκδίκηση για την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, να αποκτήσει έτσι κύρος και νομιμότητα στη λαϊκή συνείδηση. Γι’ αυτό την πολεμούν όλοι! Διότι φοβούνται τη δυναμική που περικλείει μια τέτοια διεκδίκηση ως καθολικό αίτημα που υπερβαίνει κάθε επί μέρους κοινωνικό, ή και εθνικό συνδυάζοντάς τα.
Όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, η προσπάθεια αυτή είναι μια λειτουργία δημοκρατικής συνεννόησης με θετικό πολιτικό στόχο απόλυτα συγκεκριμένο, για να μπορεί να συσπειρώνει καθιστάμενος -ο στόχος αυτός- εφικτός, έξω από μαξιμαλιστικές γενικότητες περί ανατροπής, που δεν πείθουν και δεν μπορούν να συσπειρώσουν πλέον κανέναν.
Η εφαρμογή των μνημονίων έθεσε αφ’ εαυτού της συγκεκριμένο διεκδικητικό στόχο στην κοινωνία. Τον αγώνα για την ανατροπή τους. Και η κοινωνία, παρά τα αντιθέτως υποστηριζόμενα, ανταποκρίθηκε. Επί της ουσίας έριξε τρεις κυβερνήσεις, αναδιατάσσοντας το πολιτικό σύστημα εξ ολοκλήρου. Στη θέση των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας έφερε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που στην τότε συγκυρία εξέφρασε με τον πιο πειστικό τρόπο το λαϊκό αίτημα. Την κατάργηση των μνημονίων.
Αυτό τελείωσε οριστικά, με την αποκάλυψη της πραγματικότητας από την παρούσα κυβέρνηση ως τον πλέον πιστό υπηρέτη των ξένων δανειστών. Η κοινωνία προδομένη, από την ηγεσία της, έμεινε έτσι ακέφαλη και χωρίς χειροπιαστούς στόχους για να συσπειρωθεί και να παλέψει γι’ αυτούς.
Πως φτάσαμε στις «Πρέσπες»
Με την εμφάνιση του «σκοπιανού» η ίδια αποκαμωμένη κοινωνία αντέδρασε σχεδόν από ένστικτο και κινητοποιήθηκε αυθόρμητα. Χωρίς όμως συγκεκριμένη στόχευση και στρατηγική επίτευξής της, μένοντας μόνο στην έκφραση της αντίθεσης και της διαμαρτυρίας, άφησε άπλετο χώρο στο καθεστώς να προχωρήσει στις ανθελληνικές μεθοδεύσεις του.
Μόνον και μόνος ο Μίκης Θεοδωράκης έθεσε, στις 4 του Φλεβάρη από την εξέδρα του μεγάλου συλλαλητηρίου, συγκεκριμένο στόχο, που θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στις διαφαινόμενες εξελίξεις «επίλυσης» του «σκοπιανού», ως απαρχή ξηλώματος του κατοχικού καθεστώτος. Η αποδοχή και η στήριξή του θα έδινε έτσι συνέχεια στις λαϊκές αντιδράσεις, που από κινητοποιήσεις απλής διαμαρτυρίας, θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πραγματικό κίνημα αντίστασης και εν τέλει ανατροπής, συσπειρώνοντας ευρύτερες μάζες γύρω από την ενότητα του εθνικού με το κοινωνικό, ως ενιαίο και αδιαίρετο ζητούμενο.
Δυστυχώς οι κάθε είδους γραφειοκρατίες και οι μικρόψυχοι ανταγωνισμοί των υποτιθέμενων «πρωτοποριών», οδήγησε στον εκφυλισμό των κινητοποιήσεων, αφήνοντας για μια ακόμη φορά τον κόσμο έρμαιο της ακροδεξιάς καπηλείας, της απογοήτευσης, και του «δεν γίνεται τίποτα». Έτσι, φτάσαμε στις Πρέσπες…
Στο και πέντε με κεντρικό ζητούμενο τη Λαϊκή Κυριαρχία και το λαό υπόχρεο της προάσπισης των θεμελιωδών της εθνικής μας υπόστασης
Είναι καιρός, έστω και τώρα στο «και πέντε», να κατανοήσουν όλοι, ότι δεν υπάρχει κενό γραφεικρατιών και πάσης φύσης «ειδικών» του πατριωτισμού, ή του κοινωνισμού, αλλά ανυπαρξία υλοποιήσιμων άμεσα στόχων και στρατηγικής επίτευξής τους, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συντονισμένες και επιτυχείς λαϊκές δράσεις.
Η απαίτηση για αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας μέσω του Δημοψηφίσματος για τη Μακεδονία, έρχεται επί τούτου. Δηλαδή, να καλύψει αυτό το κενό στόχου και στρατηγικής. Ακριβώς με την επισφράγιση της κυριαρχίας του, ο λαός καθιστώντας πρώτα και κύρια αυτήν την κυριαρχία του αδιαπραγμάτευτη, ως «αυτονόητο» της ύπαρξής του, να διαφυλάξει τα επίσης αυτονόητα και μη διαπραγματεύσιμα θεμελιώδη στοιχεία της εθνικής μας υπόστασης, από τις αυθαίρετες και παντελώς παράνομες μεθοδεύσεις του καθεστώτος. Αυτονόητα και μη διαπραγματεύσιμα θεμελιώδη, που μόνον ο λαός μπορεί και οφείλει να προστατεύσει με κάθε μέσο και τρόπο, ακόμα και με το αίμα του, όταν αμφισβητούνται. Και σήμερα αμφισβητούνται, έχοντας γίνει ήδη αντικείμενο διαπραγμάτευσης και παζαριού, για όποιον δεν το έχει καταλάβει!.
Αρνούμενοι στο λαό το Δημοψήφισμα, του αρνούνται το ύψιστο δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωσή του, να προασπισθεί ενωμένος, χωρίς ψευδεπίγραφους διαχωρισμούς την ίδια του την πατρίδα, και τα «θεμελιώδη» της υπόστασής του, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζουν, έμμεσα, στην όποια εθελόδουλη κυβέρνηση το αυθαίρετο δικαίωμά της, επιτρέποντας να αποφασίζει ερήμην του, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο.
Ναι, μερικοί προτείνουν ανατροπή. Στα λόγια! Βεβαίως! Αλλά δεν έχουν ιδέαν πως μπορεί να γίνει αυτή.
Του ομιλούν με ιδεοληπτικό μαξιμαλισμό περί των αυτονόητων «θεμελιωδών», και τον καλούν σε εξεγερσιακή διαδικασία ανατροπής, χωρίς να κατανοούν, ότι κάτω από το ιδιότυπο καθεστώς κατοχής, δεν υπάρχουν αυτονόητα θεμελιώδη, αλλά αυτά διαμορφώνονται από τις ανάγκες του καθεστώτος, καθιστάμενα τετελεσμένα και μη αντιστρεπτά. Μέχρις ότου ο λαός επιβάλλει την κυριαρχία του!
Και η κυριαρχία του λαού δεν επιβάλλεται με κραυγές και με συλλαλητήρια απλής διαμαρτυρίας, που είναι μοιραίο σταδιακά να εκφυλίζονται ως αναποτελεσματικά. Εάν στη θέση της δημοκρατικής διαδικασίας μέσω της πιο πλατιάς λαϊκής συσπείρωσης δια του δημοψηφίσματος ως κεντρικό στόχο, προτείνουν ένοπλο αγώνα, γιατί δεν μας το λένε καθαρά;
Δεν μας το λένε και ομιλούν γενικολογώντας για ανατροπή, διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι για έναν τέτοιον αγώνα δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και κανείς δεν πρόκειται να τους ακολουθήσει σε έναν δρόμο εμφύλιου σπαραγμού. Ενός σπαραγμού που μόνο τους ξένους επικυρίαρχους και τους εδώ εθελόδουλους υποστηρικτές τους, θα εξυπηρετούσε. Εξ άλλου, αυτό προσπαθούν να κάνουν όλοι αυτοί με τη στρατηγική της έντασης, διχάζοντας τους Έλληνες σε «προοδευτικούς» φιλοευρωπαίους και αντιδραστικούς ρέποντες προς τον «εθνολαϊκισμό». Σε φασίστες και αντιφασίστες, γενικεύοντας υπαρκτά περιθωριακά φαινόμενα, που όντως θα μεγιστοποιηθούν οδηγώντας σε πραγματικό διχασμό, αν τους το επιτρέψουμε.
Ας μην τους κάνουμε το χατίρι
Έτσι οι «πατριώτες» «αντιμνημονιακοί» καταγγέλλοντας το δημοψήφισμα, αρκούνται σε κραυγές, ανέξοδους βερμπαλισμούς και «επαναστατικές» θεωρητικολογίες. Να περνάνε… την ώρα τους… σπουδαιολογώντας και ενοχοποιώντας το λαό που δεν κινητοποιείται να τους κάνει… αρχηγούς! Και τους «καθεστωτικούς» να τρίβουν τα χέρια τους με τη «Βαβυλωνία» και την πολυδιάσπαση.
Διότι η καταγγελία του δημοψηφίσματος, ως ύψιστη έκφραση της κυριαρχίας του ενωμένου λαού, σημαίνει ότι -επί της ουσίας- προσπαθούν να εμποδίσουν τον λαό να παλέψει ενάντια στην πολυδιάσπαση και το διχασμό που προωθεί το κατοχικό καθεστώς. Έτσι, ενωμένος, συντεταγμένα να αγωνιστεί με πρόσφορα ειρηνικά μέσα, θέτοντας ορατούς και εφικτούς στόχους. Και μάλιστα η προσπάθεια αυτή γίνεται στο όνομα μιας «ανατρεπτικής» φενάκης. Προσπαθούν -με μαξιμαλισμούς- να τον εμποδίσουν να αντιπαρατεθεί και να υπερασπίσει αυτά ακριβώς που ξένοι και ντόπιοι σήμερα έμπρακτα αμφισβητούν, και που μόνον ο ίδιος ο λαός μπορεί να προασπίσει, με κάθε μέσο που έχει σήμερα στη διάθεσή του, ευνουχίζοντας έτσι την αγωνιστικότητά του.
Ξεχνούν, ότι και για το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο -με τις όποιες διαφορές στη διαδικασία- με λαϊκό δημοψήφισμα απετράπη η εφαρμογή του, ανατρέποντας τότε τα σχέδια του ιμπεριαλισμού για το νησί. Και τότε τα θεμελιώδη αυτονόητα διακυβεύονταν. Όπως και σήμερα!
Προσπαθούν τέλος, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν, να τρομοκρατήσουν υπονοώντας ότι ένα τέτοιο καθολικό δημοψήφισμα για τη Μακεδονία, ίσως ανοίξει σε βάθος χρόνου ζήτημα και στη Θράκη. Καμία σχέση! Ζήτημα στη Θράκη έχει ήδη προκύψει και θα γίνεται ολοένα και πιο έντονο, εάν επιτρέψουμε, υπονομεύοντας ηθελημένα, ή αθέλητα, τον λαϊκό παράγοντα, στο καθεστώς να προχωρήσει τη διαδικασία ρευστοποίησης της χώρας, προς χάριν των πάγιων ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων στη Βαλκανική.
Επειδή υπάρχουμε κι εμείς… Ας μην τους κάνουμε το χατίρι! Για μια νέα ΕΘΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ:
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΩΡΑ!
(Για την επαναθεμελίωση των αυτονοήτων)
Υ.Γ.: Συλλογή υπογραφών για το δημοψήφισμα εδώ: https://www.change.org/p/epeidi-yparxoume-ki-emeis-dimopsifisma-gia-ti-makedonia-tora
κι εδώ:
https://secure.avaaz.org/el/petition/O_PROEDROS_TIS_ELLINIKIS_DIMOKRATIASI_KYVERNISITA_POLITIKA_KOMMATA_DEN_ThYSIAZOYME_TIN_MAKEDONIADIMOPsIFISMA_TORA/?rc=fb&utm_source=sharetools&utm_medium=facebook&utm_campaign=petition-533607-O_PROEDROS_TIS_ELLINIKIS_DIMOKRATIASI_KYVERNISITA_POLITIKA_KOMMATA_DEN_ThYSIAZOYME_TIN_MAKEDONIADIMOPsIFISMA_TORA&utm_term=wPQlnb%2Bel
https://www.hereticalideas.gr/2018/06/as-min-tous-kanoume-to-xatiri.html
Αφήστε ένα σχόλιο