Περί της σιτίσεως παχέων αγελάδων

Περί της σιτίσεως παχέων αγελάδων

από τον «τοίχο» του Νικολάου Μπαγιαρτάκη

Από το 2010 η Ελληνική οικονομία κι η κοινωνία μπήκε στην εποχή της κρίσεως σ’ ένα όλο κι πιο πολύ συνεχή συρρικνούμενο φαύλο ασφυκτικό κύκλο οικονομικής αφαίμαξης. Οι επιλογές που υπήρχαν στο τραπέζι για την χώρα μας ήταν οι εξής δύο, η μία έξοδος εκτός της Ευρωζώνης όπου θα έφερνε ένα νέο νόμισμα σαφέστερα πιο υποτιμημένο από το Ευρώ αλλά θα πρόσφερε μέσω της νομισματικής ισοτιμίας ένα αναπτυξιακό σοκ καθώς το φθηνό νόμισμα θα έκανε ανταγωνιστικότερα τα ελληνικά εξαγώγιμα προϊόντα και παράλληλα τα εισαγόμενα προϊόντα θα αποκτούσαν πιο μεγάλη αξία κι ως αποτέλεσμα θα δημιουργούσε ένα ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών υπέρ της ελληνικής οικονομίας, εν ολίγοις.

Η άλλη λύση ήταν αυτή που, εν τέλει, προτιμήθηκε κι η οποία είχε να κάνει με παραμονή στο ακριβό νόμισμα του Ευρώ όπου με την “εσωτερική υποτίμηση” θα δημιουργούσε στο μέλλον ένα αναπτυξιακό τσουνάμι από ξένα κεφάλαια, μειώνοντας μισθούς, συντάξεις αλλά και υποχωρώντας δυσμενώς τα εργασιακά δικαιώματα τότε θα αποκτούσε πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών γειτονικών χωρών της, εν συντομία.

Ήτοι το δίλημμα είχε να κάνει ή ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα ή με μία εσωτερική υποτίμηση του μέσου πολίτη εντός του ακριβού ευρώ (παρεμπιπτόντως το ευρώ είναι πιο ακριβό από το δολλάριο κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει πιο ακριβό νόμισμα από έναν οικονομικό της γίγαντα τις Η.Π.Α., παράδοξο αλλά αληθινό). Παρά τις εισηγήσεις επιφανών οικονομολόγων όπως του Στίγκλιτζ, του Κρούγκμαν, του Ρόντρικ κι άλλων περί μίας εξόδου απ’ το Ευρώ, εν τούτοις, ακολούθησαν οι Έλληνες πεφωτισμένοι που αποτελούν την ελληνική πολιτική και την οικονομική ελίτ την οδό του ακριβού νομίσματος.

Μετά από 9 συναπτά έτη συνεχίζεται η εσωτερική υποτίμηση μέσω της μείωσης των εισοδημάτων σε μισθούς, σε συντάξεις, στα εργασιακά δικαιώματα, τα μέτρα προστασίας εξανεμίζονται των μικρομεσαίων επιχειρήσεων αλλά εν τούτοις το αναπτυξιακό σοκ μέσω των ξένων κεφαλαίων δεν εμφανίζεται, μάλλον επειδή είναι σαν το αόρατο χέρι της οικονομίας όπου λειτουργεί ως ρυθμιστής της οικονομίας, αλλά είναι αόρατο διότι δεν υπάρχει αυτό.

Αντιθέτως, ως απολογισμός όλων αυτών των συναπτών ετών έχουμε την κάθετη πτώση του Α.Ε.Π. της τάξεως περίπου με 26,5%, κάτι το οποίο είναι άξιο αναφοράς της οικονομικής ιστορίας καθώς μπορεί να συγκριθεί με την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης των Η.Π.Α. το 1929 αλλά και με την εποχή της Βαϊμάρης στην Γερμανία.

Εάν θέλουμε να κάνουμε ένα συνολικό απολογισμό ως προς το παραγόμενο αποτέλεσμα της όλης πολιτικής που ακολουθήθηκε τότε αυτή η απώλεια μπορεί να μας δείξει την έξοδο έστω και αυτήν την ύστατη ώρα, σαν το μίτο της Αριάδνης που οδήγησε τον Θησέα στην έξοδο απ’ τον λαβύρινθο.

Η υπερβολική φορολόγηση των μικρο-μεσαίων εισοδημάτων με υπερβολική αύξηση φόρων στις επιχειρήσεις τους, σε ελεύθερους επαγγελματίες, η μείωση των μισθών έφεραν μαζί με την ανεργία και την ισχνή καταναλωτική δραστηριότητα. Η οικονομία είναι μία επιστήμη όπου βασίζεται εν πολλοίς στην ιστορική ανάλυση κι στην περίπτωση της Μεγάλης Υφέσεως των Η.Π.Α. αντίστοιχα υπάρχει το παράδειγμα του προέδρου Χούβερ όπου προχώρησε σε περικοπές δαπανών ταυτοχρόνως μειώνοντας τα χαμηλά εισοδήματα κι το αποτέλεσμα ήταν παρεμφερώς απογοητευτικότατο σαν το δικό μας, δυστυχώς.

Μακάρι όλες αυτές οι θυσίες να επέφεραν το προσδοκώμενο τσουνάμι ξένων κεφαλαίων όπου θα έφερναν τις επενδύσεις στην χώρα μας, εξ άλλου ποιος τυφλός δεν επιθυμεί το φώς του; Όμως, η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει μ’ αυτήν την πολιτική οδό κάτι το οποίο δεν είναι πρωτοφανές στην οικονομική ιστορία, φευ.

Η πατρίδα μας οφείλει να αλλάξει πολιτική και να κάνει ότι δεν έκανε έως τώρα. Θα πρέπει έως ότου κι όποτε έρθουν αυτά τα ξένα κεφάλαια να βασιστεί σε ίδιες δυνάμεις, δεν μπορεί να περιμένει στωικά την ερχομό αυτών. Να στηρίξει το ελληνικό δυναμικό επιχειρήσεων και να ρίξει εν πολλοίς το βάρος της στις μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις. Αυτές οι επιχειρήσεις θα τονώσουν την προσφορά εργασίας μειώνοντας την ανεργία. Είναι έκπληξη όταν στο βιβλίο του Τραμπ στην “Αμερική – Σπουδαία Ξανά” αναφέρεται σε έρευνα οικονομικού κέντρου όπου δείχνει ότι οι αμερικάνικες μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις προσφέρουν το 60% νέων θέσεων εργασίας (βλέπε σελίδα 188). Ο νυν πρόεδρος των Η.Π.Α. δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι είναι αριστερός ή ανήκει σε παρόμοιο τέτοιο χώρο, καθώς ανήκει στο ρεπουμπλικανικό κόμμα κι είναι καπιταλιστής αλλά όχι όμως του αεριτζίδικου χώρου της Γουόλ Στριτ αλλά της πραγματικής οικονομίας κάτι το οποίο είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε καπιταλιστές της πραγματικής οικονομίας με την καζίνο-οικονομία.

Η πατρίδα μας πρέπει να αφήσει ένα αποτυχημένο μοντέλο οικονομίας δια παντός που ακολούθησε και βασίζεται στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών ώστε να στραφεί στην πραγματική οικονομία όπου θα τονώσει τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα της (ο τριτογενής τομέας σχετίζεται με την αστυφιλία, την αναξιοκρατία καθώς ερχόντουσαν κάθε καρυδιάς καρύδι στην πόλη των Αθηνών ώστε να αφήσει την γη του ή την στάνη του ώστε να γίνει υπάλληλος γραφείου κι ούτω καθ’ εξής).

Να δημιουργηθεί ένα φιλικό περιβάλλον ως προς την οικογένεια ώστε να αντιστραφεί το δυσμενές δημογραφικό πρόβλημα (έκτη χώρα κατά τον Ο.Η.Ε. είναι η Ελλάδα παγκοσμίως ως η πιο γερασμένη), διότι δίχως κοινωνία στο μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει ούτε πολιτική, ούτε οικονομία κι αν υπάρχει σε βαθμό ελάχιστο ο πληθυσμός της ελληνικής κοινωνίας τόσο σε ελάχιστο βαθμό θα υπάρξει η όποια δραστηριότητα σε οικονομικό και σε πολιτικό επίπεδο, σχεδόν συμβαδίζουν ταυτόχρονα αυτά τα μεγέθη. Εξ άλλου, η οικονομική μεγέθυνση μίας χώρας έχει άμεση σχέση με τον πληθυσμό καθώς φερ’ ειπείν ένα μεγάλο κεφάλαιο (fund) εάν έχει να επιλέξει ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία τότε η απόφαση θα γείρει σαφώς προς την Τουρκία καθώς θα συνυπολογίσει ότι έχει νεανικά χέρια ώστε να παράξουν τα προϊόντα του κεφαλαίου αυτού αλλά κι ότι συνάμα θα υπάρξει μεγαλύτερη ζήτηση των προϊόντων του, επίσης, καθώς θα έχει την ευχέρεια μίας μεγαλύτερης καταναλωτικής πληθυσμιακά δύναμης. Δεν μπορεί κάποιος να κάνει μακροοικονομικό σχεδιασμό χωρίς να εντάσσει εντός αυτού του πώς θα προκαλέσει ένα baby boom φαινόμενο (ραγδαία αύξηση νέων γεννήσεων).

Συνεπώς η Ελλάδα περίπου των 10.000.000 κατοίκων δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει έναν αναπτυξιακό σχεδιασμό που θα τονώσει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα εισοδήματα αυτών. Καθώς καλό είναι να υπάρχει ένα μεγάλο κοπάδι από αγελάδες (μεγάλες επιχειρήσεις μεγέθους πολυεθνικών) αλλά θα πρέπει παράλληλα να υπάρχει γρασίδι (μικρομεσαία εισοδήματα) ώστε να μπορούν να τραφούν. Εν κατακλείδι, όπως είχε πει στο βιβλίο του στα “Πολιτικά”, ο Αριστοτέλης: “είναι σαφές ότι το πολίτευμα της μέσης τάξης είναι άριστο, γιατί είναι το μόνο αστασίαστο πολίτευμα, αφού ελάχιστα φαινόμενα επαναστάσεων κι αντιπαλότητας των πολιτών παρατηρούνται εκεί, όπου η μεσαία τάξη είναι μεγάλη“, όπερ εξηγεί επίσης ότι η ραγδαία πτώχευση των μεσαίων εισοδημάτων που στοχοποιήθηκαν επί της λιτότητας όλων αυτών ετών προκάλεσαν πέραν της οικονομικής κατάρρευσης συνάμα και την μη κοινωνική ειρήνη στην χώρα μας έως ότου κι εφόσον στο μέλλον αποκατασταθεί η απώλεια αυτή της μεσαίας τάξης.

 

 

https://www.hereticalideas.gr/2018/05/peri-tis-sitiseos-paxeon-ageladon.html