Αρχείο για 16 Ιουλίου 2016

του Όθωνα Κουμαρέλλα Πριν καν “καθίσει ο κουρνιαχτός” πολλά λέγονται και ακούγονται για το πραξικόπημα στην Τουρκία, τη δύναμη του λαού, που αντιστάθηκε στα τανκς -σε αντιπαραβολή με τους Έλληνες, που παραμένουν παθητικοί σε αυτό που τους συμβαίνει- και την ακόμα μεγαλύτερη δύναμη του in

του Όθωνα Κουμαρέλλα* Πολλοί με αφορμή την ανακοίνωση και το κάλεσμά μας σε ουσιαστική κινητοποίηση του λαού στις 14-15 Μαΐου θέτουν κάποιους προβληματισμούς. Θεωρούν, ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να μπει σε μια τέτοια κίνηση, δεν πιστεύει ως σωστά αυτά που της απευθύνουμε και δεν θα ακολουθήσει.

Ανακοίνωση Έξι χρόνια είναι πολλά. Από το 2010 μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα διεξάγεται ένα παγκόσμιο πείραμα υποδούλωσης και κατάκτησης της χώρας, χωρίς στρατιωτικά μέσα. Χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα. Επιχειρείται με πρόσχημα και πολιορκητικό κριό το δημόσιο χρέος, η πλήρης μετατροπή της σε αποικία,

Σημείωση: Επειδή το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο site του κ. Βιλιάρδου (analyst.gr), με απάλειψη κάθε παραπομπής (link) σε λεπτομερέστερη ανάλυση διαφόρων πλευρών του θέματος, καθώς και κάθε αναφοράς μου στον Δ. Καζάκη και στο ΕΠΑΜ, επισημαίνω ότι το αναρτημένο κείμενο εκεί είναι λογοκριμένο

του Όθωνα Κουμαρέλλα Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η οικονομία, παρά τις αισιόδοξες, πλην παραπλανητικές δηλώσεις των κυβερνώντων -που αναμένουν πως και πως την ολοκλήρωση της περίφημης αξιολόγησης, βάλλοντας ευθέως ενάντια και στα τελευταία ψήγματα κρατικής κυριαρχίας που έχουν απομείνει-, απ

του Νίκου Ιγγλέση Ύστερα από τρείς Συνόδους Κορυφής, ατέλειωτες διαπραγματεύσεις και ανατολίτικα παζάρια, Ευρωπαϊκή Ένωση και Τουρκία κατέληξαν σε μια συμφωνία για το μεταναστευτικό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευχολόγιο με γκρίζα σημεία και μεγάλα πρακτικά προβλήματα εφαρμογής. Παρά την ασάφεια τ

του Όθωνα Κουμαρέλλα Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, που έφερε πολλούς να ξυπνούν άγουρα από τον μακάριο μέχρι τότε ύπνο τους, ένα θέμα έγινε περισσότερο προσφιλές στις συζητήσεις και πέραν των ζητημάτων της οικονομίας έτεινε να κυριαρχήσει -κυρίως στις «λαϊκές» συνελεύσεις που έγιναν τις μόδας μ