Σημείωμα του Γιώργου Μητραλιά στο τέλος του κειμένου* του Αλβέρτου Αϊνστάιν** (…) Αναρίθμητες φωνές έχουν ισχυριστεί εδώ και καιρό ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι ότι τα άτομα νοιώθουν αδιάφορα ή ακόμα και
του Κ. Παπουλή Τεσσεράμισι χρόνια πέρασαν από τον Μάιο του 2010, όταν ο ξένος παράγοντας, σε συνεργασία με τους σύγχρονους δοσίλογους, επέβαλλε την κατάλυση κάθε έννοιας ελληνικής δημοκρατίας. Συμβαίνει, αυτό που ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς στις 5 Μαΐου του 2010,- όταν ένα εξαγριωμένο πλήθος επ
του Γιώργου Δελαστίκ Ποτέ άλλοτε ψηφοφορία της Βουλής των Ελλήνων δεν είχε παρακολουθηθεί από το λαό με τέτοιο ενδιαφέρον όσο η αυριανή για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Μόνο εκείνο το καυτό καλοκαίρι της αποστασίας του 1965, μισόν αιώνα πριν, το ενδιαφέρον ήταν μεγαλύτερο, αλλά τα τεχνικά μέ
του Μελέτη Μελετόπουλου* Οι διάφοροι πανεπιστημιακοί καθηγητές μας Συνταγματικού Δικαίου (όσοι δεν πρόλαβαν να γίνουν υπουργοί της Μεταπολίτευσης) επικεντρώνονται στους τύπους και κάνουν διάφορες λογικές ακροβασίες για να υποστηρίξουν την μία ή την άλλη άποψη. Και περιφρονούν την ουσία, που είναι πο
του Δημήτρη Καζάκη Ότι κι αν έχει συμβεί στ’ αλήθεια με τις καταγγελίες Χαϊκάλη, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Η πολιτική εξαγορά είναι ένα ενδοοικογενειακό άθλημα. Αφορά και συνηθίζεται σε κομματικούς σχηματισμούς που αναπαράγονται ως τυπικοί μηχανισμοί και εξαρτούν την πολιτική τους επιβίωση α
του Όθωνα Κουμαρέλλα Η χώρα μας, παρά και ενάντια στην αντίληψη, που για χρόνια καλλιεργούν οι άρχουσες ελίτ και οι υποταγμένες σ’ αυτές κυβερνήσεις και που την θέλουν φτωχή και αδύναμη και γι’ αυτό πάντα υποτελή σε ξένους προστάτες, είναι μια προικισμένη χώρα. Παρά τη λογική της «ψωροκώσταινας» δια
του Γιώργου Δελαστίκ Διανέμοντας υπουργικά χαρτοφυλάκια προσπαθεί ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς να προσελκύσει βουλευτές της αντιπολίτευσης να ψηφίσουν υπέρ του υποψηφίου που έχει ο ίδιος προτείνει για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Δίνει έτσι την ύστατη απεγνωσμένη μάχη να υπερβεί τα κατά τα φαινόμ
του Ανδρέα Ζαφείρη Από το Δελφινάριο ως το σημείο να γίνεις το πρόσωπο-κλειδί σε μια υπόθεση που θα δρομολογήσει ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις η απόσταση είναι τεράστια και προφανώς ο κ. Χαϊκάλης δεν την έκανε μόνος του. Χωρίς τη στήριξη από κάποιο σημαντικό κέντρο, εντός ή εκτός της χώρας, δε θα
του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου* Ζόφο και δυσωδία αποπνέει το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα. Από τότε, τον Μάιο του 2010 που εκχωρήθηκε η ασυλία άνευ όρων και αμετάκλητα λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας, και άρχισε η μεθοδευμένη και σκόπιμη εκποίηση ολόκληρης της χώρας και η εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέ
του Λεωνίδα Βατικιώτη Το ερώτημα αν «αυτός ο νόμος αφορά κι εμένα» δεν ήταν μόνο στην Ελλάδα που ακούστηκε πιο συχνά απ’ οποιοδήποτε άλλο τη διετία 2010 – 2011. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη τέθηκε κατ’ αναντιστοιχία το ίδιο ακριβώς ερώτημα: «Κατά πόσο ό,τι γίνεται στην Ελλάδα αφορά κι εμάς». Πολλο
