Κατηγορία : Πολιτική

του Γιάννη Σιδέρη Ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξε απόλυτη προσήλωση στο πνεύμα των θεσμών. Οι κυβερνητικές αποφάσεις, σε επί μέρους θέματα ακροζυγιάζονταν στα όρια της θεσμικής ανοχής, έχοντας ως δικαιολογητική ασπίδα το γράμμα του νόμου. Κάτι τέτοιο έγινε, για παράδειγμα, με τα χρωματιστά ψηφοδέλτια το

του Γιώργου Χελάκη Να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Την περασμένη Κυριακή στα Γιαννιτσά επρόκειτο να μιλήσει -όπως και μίλησε- ο υπουργός Φώτης Κουβέλης. Πριν από την ομιλία του «προσήχθησαν» στο αστυνομικό τμήμα δέκα έξι άτομα. Οι «δέκα έξι» δεν είχαν προβεί σε κάποια αξιόποινη πράξη. Αλλωστε δεν

του Στάθη Από γνώσεις περί την ψυχανάλυση στερούμαι καλλιτεχνικώς, δεν τα πάω και τόσο καλά (ίσως γι’ αυτό να έχω βγει κι ολίγον ζαβό -τι; πολύ ζαβό;- ό,τι πεις, γιατρέ μου. Δεν λέμε ποτέ όχι στον γιατρό μας). Παρά ταύτα, ως επιδερμικός αναγνώστης του Φρόυντ και του Γιουνγκ (εκεί σκιάχτηκα και το γύ

του Στάθη Και εισερχόμενος ο ανθυποφύρερ Μιχαλολιάκος στην αίθουσα που τα Ες Α ανακοίνωναν ποια Ες Ες θα διεκδικήσουν την ψήφο των Αθηναίων για την κομαντατούρ της πόλης, ύψωσε το δεξί του χέρι σε ναζιστικό χαιρετισμό κι αμέσως μετά ύψωσε και το άλλο χέρι, ότι δήθεν «χαιρετά τα πλήθη», συγκαλύπτοντα