του Νίκου Ι. Καραβέλου* Η μητέρα μου δε ζει πια μαζί μας, ζει αλλού! Έφυγε και κατοικεί και πάλι σε δικό της σπίτι, μικρότερο βέβαια, δυο-τρία χιλιόμετρα μακριά από το παλιό μας πατρικό. Όμως εγώ δεν την ξεχνώ. Κάποτε-κάποτε ίσως ξεχνιέμαι ή αποφεύγω να χτυπήσω την πόρτα της. Ένας κόμπος, ένας βρύχι
του Ιωάννη Μάζη Ερανιζόμενος την σχετική πραγματολογία από τον ιστορικό δρα Η. Ηλιόπουλο, δεινό μελετητή –μεταξύ άλλων– και του φαινομένου των γερμανικής εμπνεύσεως εθνοκρατικών αποσταθεροποιήσεων, υποστηρίζω ότι οι γερμανικές και οι εταιρικές τους «ευρωπαϊκές ελίτ» έχουν επιλέξει μια συγκεκριμένη β
Caminando se abre el camino (Περπατώντας ανοίγει ο δρόμος) –Machado της Πέπης Ρηγοπούλου Τι κάνουν, τι κάνουμε σήμερα όλοι κι όλες εμείς που στηρίξαμε με ανιδιοτέλεια στο πλαίσιο ενός απελευθερωτικού οράματος τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας ένα τράτο σε πρόσωπα και πράγματα που δεν μετρήσαμε με μεζούρες,
του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου* Το βιβλίο του Ρεζίς Ντεμπρέ, συντρόφου εν όπλοις του Τσε Γκεβάρα, Εγκώμιο των συνόρων (Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ-2010), είναι συγκλονιστικό και δραματικά επίκαιρο. Αποδομεί την αριστεροδέξια ιδεολογική κυριαρχία της «no limits» και «no boarders» πλάνης που ποτίζει τον «πολιτισμό» τ
της Πέπης Ραγκούση Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να νοιάζονται τόσο πολύ οι άνθρωποι, στη χώρα μας τουλάχιστον, για τον καιρό όσο τα τελευταία χρόνια. Ή μάλλον θυμάμαι. Να ρωτάνε εναγωνίως στο νησί «πόσο τον δίνει;», εννοώντας πόσα μποφόρ προβλέπει το δελτίο. Φυσικό. Οι άνθρωποι εκεί μπαινόβγαιναν καθημερ
του Παναγιώτη Ήφαιστου Κάθε ανάλυση πρώτον του ρόλου του πολίτη και της σχέσης του με την εξουσία μέσα στο κράτος, δεύτερον, της συγκρότησης και συγκράτησης του κράτους και τρίτον, της θέσης του κράτους στο διεθνές σύστημα, είναι το αντίστοιχο της ιατρικής. Λάθος διάγνωση και λάθος θεραπεία για τα τ
Συνδιαμόρφωση κειμένου: Μιχάλης Θεοδοσιάδης και Γιώργος Κουτσαντώνης Στην ανάλυση που θα ακολουθήσει, κρίνουμε αναγκαίο να επεκτείνουμε την κριτική μας στις «προοδευτικές» φωνές που κατακλύζουν το δημόσιο λόγο, ιδιαίτερα σε αυτές που έχουν ασπαστεί το «θεϊκώς» αποκαλυπτικό δόγμα της σύγχρονης μεταμο
του Γιώργου Γιαγκίδη* Σε πρόσφατο μας άρθρο, είδαμε πως η κρίση και τα μνημόνια στην Ελλάδα φέρνουν μια πρωτόγνωρη εκτίναξη στην παχυσαρκία του πληθυσμού και ιδίως στα παιδιά, όπως επίσης τη φυσική μείωση του πληθυσμού σε πραγματικούς και πελώριους αριθμούς (πέρσι είχαμε μείωση 35.348 ατόμων). Αυτές
του Χρήστου Γιανναρά «Τα παιδιά να πηγαίνουν μία ώρα αργότερα το πρωί στο σχολείο»! Ποιος να τολμήσει αντίρρηση ή κριτική στον λαϊκισμό της «διευκόλυνσης»; Πρόκειται για «εύρημα» ιδιοφυές, προεκλογικό μπουναμά άκρως εντυπωσιακόν. Δεν στοιχίζει τίποτα στο κράτος, ενώ φαντάζει σαν «προοδευτική ανο
του Σταμάτη Ρήγα* «Εάν η Κρίσιμη μάζα της κοινωνίας χειραγωγηθεί ώστε να υποστηρίξει μία άποψη τότε οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν». Αυτή την θέση διατύπωσε ο Νόαμ Τσόμσκι, αναφερόμενος στις ιδεολογικές διαμάχες, υποστηρίζοντας ότι προκειμένου να δημιουργηθεί η συναίνεση σε οποιοδήποτε θέμα πρέπει να
