Μετά την πτώση

του Γιώργου Μαλούχου Ας μην κοροϊδευόμαστε: η πτώση της κυβέρνησης δείχνει πλέον απλώς θέμα χρόνου. Θα επέλθει και θα επέλθει σύντομα. Το ερώτημα συνεπώς δεν είναι πλέον το «αν», αλλά το «πώς» και, κυρίως, το «μετά, τι;»… Η επερχόμενη κυβερνητική μεταβολή στην Ελλάδα ήταν περίπου βέβαιη ήδη πριν και

του Γιώργου Καπόπουλου Το ότι η Ιταλία είναι ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης είναι από καιρό πιστοποιημένο από το προφίλ και το ποσοστό του δημόσιου χρέους της χώρας, την αδυναμία περιορισμού των ελλειμμάτων, αλλά και την οριακή κατάσταση του τραπεζικού συστήματός της, όπως άλλωστε φάνηκε από το πρό

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη* Αν προσπαθήσουμε να αναρωτηθούμε τι πραγματικά συμβαίνει με την ξαφνική επέκταση του ISIS στην Μέση Ανατολή και την ραγδαία εξάπλωση του Έμπολα στην Αφρική, θα πρέπει να ξεκινήσουμε με μια υπόθεση, πως ό,τι ακούμε να λένε και ό,τι διαβάζουμε στα περισσότερα καθεστωτικά-κορπο

του Άρη Σκιαδόπουλου Επειδή πολλά ακούω από κάποιους φωστήρες της απόλυτης ελαφρότητας… Για σταθείτε λοιπόν, να μετρήσουμε το μπόι μας, να δούμε ως πού φτάνει… Λέτε: «Οι δημοσιογράφοι υπηρετούν τα μεγάλα αφεντικά, αυτούς που έχουν το χρήμα, και κάνουν όσα τους υπαγορεύουν τ’ αφεντικά». Πρώτο, αυτό δ

του Νίκου Περπερά Το τελευταίο διάστημα όλο και πληθαίνουν αυτοί που απευθύνουν τα εξής εύλογα ερωτήματα: «Μα πού πήγε τελικά όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων που δανείστηκε η χώρα, με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει και να συρθεί στα μνημόνια που φτωχοποίησαν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων; Πήγαν σε

του Απόστολου Αποστολόπουλου Ο Πούτιν κατήγγειλε σε πρόσφατη ομιλία του ότι οι ΗΠΑ οργανώνουν σε χώρες με ανεπιθύμητα καθεστώτα επαναστάσεις χρησιμοποιώντας διάφορες ελκυστικές για τον πολύ κόσμο ονομασίες όπως «Αραβική Άνοιξη», «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία, «επανάσταση της ομπρέλας» στο Χογ

του Παναγιώτη Μαυροειδή Στις 6 Δεκέμβρη 2008, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες αστυνομικών. Μακριά από την έξαψη μαχών ή το ρίσκο των οδοφραγμάτων. Χωρίς τον κίνδυνο των ”παράπλευρων απωλειών” σε μια γενικευμένη μάχη. Πιθανόν ωστόσο να είχε κοιτάξει με περιφρόνηση το

του Πέτρου Αργυρίου Τις τελευταίες μέρες νομίζω ότι ζω σε μια άλλη χώρα, τη Ρωμανία. Η χώρα διχάστηκε- πάλι- ανάμεσα σε δύο παρατάξεις: τους Ρωμανομάχους και τους Ρωμανοκλάστες, ουσιαστικά μια νέα έκφραση παλιότερων και ανθεκτικών στο χρόνο διχασμών που υφέρπουν μέχρι να βρουν το κατάλληλο έδαφος να

από το blog του Δημήτρη Καζάκη 1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος βρίσκεται πολύ μακριά από τους λόγους, τα ζήτω, τις σημαίες, τις μουσικές, τα κανόνια. 2. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος δεν είναι η συγκίνησις της στιγμής, που σβήνει σαν την σπίθα. Είναι ένα βαθύ ποτάμι, που κυλάει βουβό. 3. Η αληθινή αγ