της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δεληβάνη Άργησα να τοποθετηθώ στη νέα φρίκη που έπληξε την Ελλάδα, σάρωσε ζωές, βύθισε σε χρόνια απόγνωση τους συγγενείς των αδικοχαμένων, κατάστρεψε περιουσίες και περιόρισε την έκταση της εκτυφλωτικής ομορφιάς της Αττικής. Η αργοπορία μου αυτή οφείλεται σε μια πρωτόγν
του Δημήτρη Γαλάνη Η διαφθορά σε συνδυασμό με τη λιτότητα και την ανικανότητα είναι ένας θανάσιμος συνδυασμός. Στις παχιές αγελάδες ξεχυθήκαμε σαν τους λύκους να καταπατήσουμε, να υφαρπάξουμε, να κλέψουμε κομμάτια γης επειδή… μπορούσαμε. Πάνω σε αυτά -δάση, ρέματα και αιγιαλούς- χτίσαμε τα μεγαλύτερ









