Τα όρια της «αντιδεξιάς» πολιτικής

του Θέμη Τζήμα Οι προγραμματικές δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη περιέγραψαν τη μνημονιακή κανονικότητα: παντελής απουσία στρατηγικής και φαντασίας για τη χώρα, αλλά και κατίσχυση μιας πολιτικής, η οποία ασκείται στο χαμηλότερο δυνατό διαχειριστικό πεδίο. Δηλαδή σε αυτό μέρους της γραφειοκρατίας, τω

του Μανόλη Μούστου Λίγα εικοσιτετράωρα πέρασαν από τις εθνικές εκλογές και αμέσως οργανώθηκε ένας έντυπος και διαδικτυακός «ξεσηκωμός» απέναντι στην δεξιά παλινόρθωση. Τα επιχειρήματα που γράφονται κατά κόρον από Συριζαίους και μη, δεν πρωτοτυπούν και ακολουθούν το ρηχό και σικέ μοτίβο της προεκλογι

του Βασίλη Ξυδιά 1. Όλοι οι συντελεστές του πολιτικού συστήματος (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, και κυρίως τα ΜΜΕ) έχουν λόγους να πανηγυρίζουν. Διότι παρά τη μεγάλη αποχή, τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν επιστροφή στην πολιτική κανονικότητα. Αυτό σημαίνει ότι μ’ αυτές τις εκλογές κλείνει οριστικά ο ιστορι

του Απόστολου Αποστολόπουλου Το απροσδόκητο ποσοστό, σχεδόν 32%, του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έκανε πολλούς να πουν ότι ο δικομματισμός νεκραναστήθηκε. Η έκπληξη ήταν δικαιολογημένη, επειδή μόλις πριν από ένα μήνα, στις ευρωεκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσγειωθεί ανώμαλα σε ένα απογοητευτικό 23% και οι προβλέ

της Βασιλικής Σιούτη Ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σημαντικός για το πολιτικό σύστημα, καθώς όσο πιο αυστηρή και υπεύθυνη είναι η αντιπολίτευση τόσο περισσότερο πιέζεται η εκάστοτε κυβέρνηση να διοικεί με ευθύνη. Αντιθέτως, μια αναξιόπιστη αντιπολίτευση επιτρέπει στην κυβέρνηση να κάν